رحمان عابدینی

رحمان عابدینی

رحمان عابدینی

متن زیر بنا به درخواست عوامل سایت ، توسط آقای رحمان عابدینی تهیه و با اجازه ایشان در سایت قرار داده شده است.

————————————————————————————————-

به نام خدا

اینجانب حاج رحمان عابدینی فرزند ابوالقاسم متولد سال ۱۳۲۵ در روستای یانس آباد قزوین هستم. با توجه به زندگی در یانس آباد و وجود مکتب خانه در روستا در آن زمان و با عنایت به اینکه پدر مرحوم بنده معلم بود و در مکتب خانه روستا تدریس می نمود من از سن پنج سالگی در محضر ایشان آموزش کتب فارسی ، قرآن مجید ، عربی نصاب ، امثله و صرف میر را به پایان رساندم.

چون در روستای یانس آباد مراسم شبیه خوانی همانند سایر نقاط کشور به دلیل علاقه ی وافر به عزاداری و بزرگداشت سرور و سالار شهیدان برپا بود حقیر نیز با عنایت به اینکه پدرم از تعزیه گردانان و اساتید تعزیه روستا بود در سن هشت سالگی پا به عرصه ی تعزیه خوانی گذاشتم و با توجه  به اینکه علاقه شدیدی به این امر داشتم پیشرفت قابل توجهی در تعزیه خوانی پیدا نمودم که مورد توجه اساتیدی چون مرحوم حاج عباس چناسی ، مرحوم رحمت الله شکرنابی و مرحوم علیجان نوده ای ( که روحشان شاد و یادشان گرامی باد ) قرار گرفت لذا بنابر توصیه ی ایشان جهت آموزش و کسب تجربه ی بیشتر در تعزیه خوانی سفرهایی را در این خصوص به اتفاق نامبردگان به منظور بپا داشتن مراسم شبیه خوانی به شهرها و روستاهای قزوین ، کرج ، همدان و شیراز داشتیم. در یکی از این سفرها دوست و برادر عزیزم حاج ایرج کریمی نیز که اهل روستای خودمان است همراهمان بود که برای ایشان آرزوی توفیق و سلامتی دارم.

اما خاطره ای که می توانم به آن اشاره داشته باشم این است که در یکی از سفرها در استان فارس در مراسم تعزیه خوانی حضرت علی اکبر (ع) ، نقش حضرت علی اکبر را برعهده داشتم که در حین اجرا به صورت ناگهانی آهنگ یکی از مکالمات را از دست دادم ؛ مرحوم علیجان نوده ای که نقش امّ لیلا را بر عهده داشت به سمت من آمد و بدون اینکه برای مردم جلب توجه کند عصایی را که در دست داشت بر روی پای من قرار داده و با شدت بسیار زیاد فشار داد به طوری که از شدت درد اشک از چشمان من جاری شد ؛ پس از پایان تعزیه مرحوم سید سلیم آقا فالیزانی که یکی از تعزیه خوانان و همراه ما بود متوجه زخم پای من شد لذا به این کار معترض شد و بحث و مشاجره ای با مرحوم علیجان نوده ای نمود و در نتیجه از ادامه سفر منصرف و به روستای یانس آباد برگشتیم ؛ پس از آن فقط در ماه های محرم و صفر تعزیه را در روستای خودمان ادامه دادم.

التماس دعا

2 فکر می‌کنند “رحمان عابدینی”

  1. سلام برعکس به خاطر حساسیت زیاد نبوده بلکه یک عده از تعزیه خوانها فقط بستگان خود رادرتعزیه شرکت میدهند وجلوی پیشرفت خیلی از افراد که استعداد وصدای خوبی هم دارند را میگیرندای کاش اجازه میدادند افرادی مانند آقای عابدینی که هم خودوهم پدر بزرگوارشان که ازبنیانگذاران تعزیه در این روستا بودندبیشتر ازایشان استفاده می شد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وب سایت رسمی شبیه خوانی روستای یانس آباد قزوین